Wspólna cisza
Usadowiwszy się pod zacienionym drzewem, Henry i ja dzieliliśmy głęboką, cichą ciszę, a nasze rozmowy pozostały jedynie wspomnieniami z przeszłości. Ogród tętnił życiem wokół nas, a my pozostawaliśmy w naszej własnej bańce spokoju. Był czas, kiedy nie mogliśmy przestać rozmawiać, nasze głosy celebrowały świat, ale teraz nasze wspólne chwile polegały na zrozumieniu siebie nawzajem bez słów. Delikatnie trzymałam go za rękę, znajdując ukojenie w naszej wspólnej obecności i niewypowiedzianych wspomnieniach miłości i towarzystwa.
Wspólna cisza
Reklama
