Pocieszenie w samotności
Henry i ja spędziliśmy wieczór zanurzeni w spokojnej samotności – bez udawania, bez pretensji, po prostu w ciszy salonu i siebie nawzajem. “Lubię te ciche noce” – przyznałam i pogrążyliśmy się w przytulnej ciszy, delektując się prostotą bycia razem. W tym momencie świat poczuł się dobrze, gdy znaleźliśmy pocieszenie w swojej obecności – świadectwo miłości, która zaprowadziła nas tak daleko w życiowej podróży.
Odnajdując komfort w samotności
Reklama
